Χρώματα και εικόνες

Θα πάρω λέξεις κι αριθμούς, χρώματα και εικόνες
και τις κλωστές του φεγγαριού, του ήλιου τις βελόνες.
Θε να κεντήσω τον καμβά του σύγχρονού μας κόσμου,
παρακαλώ σε «Μούσα» μου τη «δωρεά» σου δος μου.
Μελάνι κάνε μου το νου και την ψυχή μου πένα,
κρύψε τα συναισθήματα, λευτέρωσε το πνεύμα.

Πανύψηλο κι αειθαλές της γνώσης τ’ άγιο δέντρο
κι ένα ρολόι εκκρεμές θα ’χει ο καμβάς στο κέντρο.
Να δείχνουνε οι δείχτες του δώδεκα παρά πέντε
και γύρω του οι ήπειροι να βλέπουν και οι πέντε
με κεφαλαία γράμματα γραμμένη την αλήθεια:
τα περί homo sapiens πως είναι παραμύθια!
Η σύγχρονή μας εποχή, ετούτος ο αιώνας
homo consumens γέννησε και homo της εικόνας!

Αθώα μάτια παιδικά, υγρά και τρομαγμένα
θα ’ναι τα κρόσσια του καμβά, κορμιά σκελετωμένα,
μ’ ένα πελώριο «γιατί» στα μελανά τους χείλη,
μαύρο, θανάτου, φιλιατρό και μουχρωμένο δείλι.

Θα βάλω χρώμα κόκκινο σ’ ένα απλωμένο χέρι
και λαβωμένο πλάι του εν’ άσπρο περιστέρι.
Και μιας ελιάς ένα κλαδί στο χώμα πεταμένο
και γύρω του μαύρος καπνός και μιας φωτιάς το τρένο,
που θα σφυρίζει πένθιμα ώσπου η φωτιά να σβήσει,
ν’ ακούγεται στα πέρατα, σ’ Ανατολή και Δύση.

Θα ρίξω ανεμόσκαλα απ’ τ’ ουρανού τα κάστρα
για να μπορούν οι άνθρωποι να πάνε σ’ άλλα άστρα.
Αφού το πλοίο μας η Γη προσάραξε σε ξέρα,
μιας κι οι καπεταναίοι της μουλιάζαν σε βεγγέρα!

Θα πάρω λέξεις κι αριθμούς, στημόνι και υφάδι
να υφάνω κύκλους φεγγερούς να διώχνουν το σκοτάδι.
Να βάλω συν στα όμορφα, στα άσχημα πλην ένα,
κόκκινο στα παράλογα, μαύρο στα λαθεμένα...