Χάσμα

Είναι η ζωή μας κοφτερή ξερολιθιά
που αγαπάει καλοκαίρια και χειμώνες,
εγώ χρεώνομαι στις πλάτες μια γενιά
και συ τη νιότη σου πουλάς στους ροβινσώνες.

Είναι η ζωή μας κεραυνός και αστραπή,
σε μανιασμένη θάλασσα μικρή σανίδα,
εγώ στα χέρια μου κρατώ σβηστό κερί
και συ στα μάτια σου φωτιά και καταιγίδα.

Είναι η ζωή μας ο σταθμός ο κεντρικός
που πάνε κι έρχονται σφυρίζοντας τα τρένα,
εγώ σου κράτησα μια θέση μες στο φως
μα εσύ προτίμησες ταξίδι μες στο ψέμα.

Είναι η ζωή μας κυκλαδίτικη εκκλησιά
που κάποιοι κλέψανε τις άγιες της εικόνες,
της προδοσίας στο λαιμό φορώ θηλειά
και συ στα χείλη σου φοράς δυο ανεμώνες.

Είναι η ζωή μας χαραυγή και δειλινό,
ένα παιχνίδι με τον ήλιο, τα φεγγάρια,
έχει ο καθένας μας δικό του ένα Θεό,
Αυτός κρατάει και το νήμα και τα ζάρια...