Θέμα χρόνου

Σε κυνηγάω χρόνε και με κυνηγάς,
βάζουμε στοίχημα και πάντα το κερδίζεις...
ελπίδες, όνειρα και πόθους μού πουλάς
και της ζωής μου το πουγκί το ξανεμίζεις.

Σ’ εξαπατάω χρόνε και μ’ εξαπατάς
σ’ ένα στημένο πόκερ προκαθορισμένο,
εσύ στην άμμο μιας κλεψύδρας κολυμπάς,
ενώ εγώ να σε νικήσω επιμένω!

Τα δυο σου χέρια, χρόνε, δείχτες ρολογιού
και το κορμί σου κεχριμπάρι κομπολόι,
την ευτυχία τη χαρίζεις του γιαλού
και ρίχνεις άγκυρα στο κάθε μοιρολόι.

Περνούν τα τρένα φορτωμένα στεναγμούς,
με χωρισμούς, με μισεμούς και με ελπίδες
και συ αφέντης, χρόνε, σ’ όλους τους σταθμούς
τους επιβάτες κυνηγάς σαν μπαταξήδες.

Κι αν κάπου – κάπου με φτιασίδια και βαφές
τον εαυτό μου προσπαθώ να ξεγελάσω,
κρυμμένος, χρόνε, στον καθρέφτη μου μού λες
"στην ανηφόρα φίλε θα σε ξεσκεπάσω".

Όμηρο, χρόνε, στο πλατό σου με κρατάς,
τις μαριονέτες σου κινώ πάνω στο σύρμα,
πως είναι θέμα χρόνου δεν το συζητάς
να μάθω ποιος ο νικητής και ποιος το θύμα!