Ανήσυχη γαλήνη

Ανήσυχη γαλήνη μες στα μάτια σου
καράβι η σιωπή σου αραγμένο,
θαμπόφωτο χαμόγελο γλυκόπικρο
στα χείλη σου φεγγάρι μουχρωμένο.

Κλεισμένα παραθύρια καγκελόφραχτα,
στις γρίλιες γαντζωμένες απορίες
σωπαίνουν, γράφουν κείμενα μονόπρακτα,
κεντάνε ηχηρές διαμαρτυρίες.

Και είσαι μοναχά δεκαοχτώ
της άνοιξης βελούδινο τραγούδι,
λαθραίο πέπλο – σύννεφ’ ορφανό,
μονόγραμμα στης νιότης σου το χνούδι…

Για δες πολιτισμέ, καρφί στο μάτι σου,
χαλκάδες, τατουάζ και σκουλαρίκια
τα λάθη σου φορτώνανε στην πλάτη σου
αμμόλοφους σπαρμένους αρμυρίκια.

Ολόγυμνες κραυγές, λαθρεπιβάτισσες,
τους φράχτες σου ματώνουν και τους σπάνε
σε μάθανε, «αλήθεια» μες στα «ψέματα»,
τα «πρέπει» μες στα «θέλω» δε χωράνε!

Και είσαι μοναχά δεκαοχτώ
του ήλιου κατακόκκινο στεφάνι,
οι πόθοι σου, πολύχρωμα βιτρό,
παλίρροιες, σε βγάζουνε σεργιάνι.