Στο γκρίζο βάζο των καιρών

Γυμνές οι λέξεις, βροχερές μες στα τραγούδια μας,
οι μελωδίες τους ντυμένες με χειμώνες
και θυμωμένα χαμηλώσανε τα σύννεφα,
τον ήλιο κρύβουνε στους μαύρους τους χιτώνες,
μαζεύουν θύελλες, κυκλώνες και τυφώνες.

Στις τσιμεντένιες γειτονιές παιδιά δεν παίζουνε,
τα μεγαλύτερα «σνομπάρουν» το σχολείο,
οι φοιτητές με τους δασκάλους τους «πορεύονται»,
το πλαστικό τους καταθέτουνε πτυχίο,
της ανεργίας να διαβούνε το πορθμείο.

Κι όλα μυρίζουνε θυμό, πικρό παράπονο,
απογοήτευση σαράντα καρατίων,
την καταντήσανε τσιγκούνα την ελπίδα μας
τα επιτεύγματα των δήθεν αρμοδίων...
γενιά εφτιάξανε «ευρώ εφτακοσίων»!

Στο γκρίζο βάζο των καιρών, συμβάσεις δίμηνες
«φασόν», «παρτ-τάιμ» γίναν όλα μουσαμάδες,
μη και βραχούνε των κερδών τα εισοδήματα,
οι εμιγκρέδες μη και γίνουν αφεντάδες...
μη μεγαλώσουν της οργής οι χαραμάδες!

Μισοσβησμένα αποτσίγαρα τα όνειρα
στα τσακισμένα τους κατάρτια πώς να φτάσεις;
Κλειστές οι πόρτες, τα παράθυρα της άνοιξης
και με κομμένα τα φτερά πώς να πετάξεις
σ’αυτό το γκρίζο ουρανό της «Νέας Τάξης»!