Η μεγάλη έξοδος

Η νύχτα κόλλησε στο παράθυρο της ψυχής του
κι ο μικρός φεγγίτης της ελπίδας έκλεισε.
Το εκκρεμές του χρόνου έπαψε να φλερτάρει μαζί του
και οι άυλες μαριονέτες της σκέψης σταμάτησαν να χορεύουν.
Η βελόνα σκάλωσε στην πέμπτη στροφή της ύπαρξής του
και στη μήτρα του χάους, περιγελώντας το θάνατο
αυτοθέλητα χάθηκε!
Η μικρή Διοτίμα,
του Απρίλη τα χρώματα,
το κυνήγι της γνώσης,
δυνατά συναισθήματα,
στη ζωή δεν τον κράτησαν!
Η λευκή άμαξα της ιατρικής επιστήμης
το μυστήριο έλυσε.
Έμμονες ιδέες ήταν η διάγνωση.
Ο Εμπεδοκλής και η Γκέμμα φταίνε
διαφώνησαν μαθητές του και φίλοι του.
Διχασμένες οι γνώμες μπλέχτηκαν στις μυλόπετρες
των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης.
Κι ο χαλκός, ασπρομάλλης, παντεπόπτης Ταΰγετος
με δειράδες ανάρριχτες και ακρώρειες απάτητες
φωτερός και αγέρωχος με γαλήνιο πικρόγελο
όσα είδε κι άκουσε
κάπως έτσι κελάρυζε:
«Καθώς θα κοιτάς το μηδέν στα μάτια,
δύνεσαι να μην αποκαρτερήσεις;»
Αποκρίθηκε - «Ναι» - και ατάραχος
τη Μεγάλη την Πύλη, το χάσμα του χάους,
αυτοθέλητα διάβηκε!