Οίστρος

Κι αν είσαι αγριολούλουδο
σ’ενός γκρεμού την άκρη
θε να ΄ρθει αγέρι να σε βρει
θε να σε κάνει δάκρυ!

Κι αν είσαι ανθός πορτοκαλιάς,
έλατο ή θυμάρι,
μέλισσα θα ΄ρθει να σε πιει,
σύννεφο θα σε πάρει.

Κάνει κεντρί τα λόγια σου
τ’αγκάθια κάνει βέλη
φτιάχνει τα φύλλα σου κερί
και τους χυμούς σου μέλι!

Μα συ ΄σαι άστρο λιόκαλο
εν’ασημί φεγγάρι
δοξάρι είσαι και κλωστή
στα χέρια ενός λυράρη.

Σε πίνει η λύρα και μεθά
και ο νους παθαίνει ζάλη
και τότε γίνεσαι χορός
σούστα και πεντοζάλη!

Περιστεριώνας γίνεσαι,
κυπαρισσένια χέρια
κερνάς τα λόγια σου φωτιά
και λιώνεις τα μαχαίρια

Στο βράχο φάρος στέκεσαι,
στην έρημο ελπίδα
ξενιτεμένου αποθυμιά
του ναυαγού σανίδα!

Και μοιάζω εγώ ξερολιθιά
και διψασμένο χώμα
και συ μια άνοιξη να πιω
να βγάλω το χειμώνα!