Το παράθυρο

Εν’ απ’ τα «παράθυρα» είμαι του Καβάφη
τηλεο-παράθυρο, λέγε με δυνάστη,
όπου μυαλοπώληδες τηλεο-αστέρες
τα απωθημένα τους βγάζουν στους αιθέρες.

Όλοι μ’ απεχθάνονται κι όλοι με ζητάνε
τίμημα πληρώνουνε όσο κι όσο να’ ναι
γιατί έχω δύναμη, περισσή σαγήνη,
θε να στροβιλίζονται στη δική μου δίνη.

Ειμ’ ένα παράθυρο της νομοθεσίας
παρανόμων το «χαρτί» και της εξουσίας.

Ειμ’ ένα παράθυρο κάποιου λεωφορείου
τρένου, αερόπλανου, φιλιστρίνι πλοίου
που γνωρίζω συνεχώς νέους ταξιδιώτες
άνθρωπους μοναχικούς, εραστές κι ιππότες.

Ειμ’ ένα παράθυρο φυλακής φεγγίτης
που με ερωτεύτηκε ζήτουλας σπουργίτης
κι έρχεται βράδυ – πρωί με φιλάει και φεύγει
Θεέ μου ο κατάδικος πόσο τον ζηλεύει!

Ειμ’ ένα παράθυρο, ξενιτιάς καρτέρι,
τον ξενιτεμένο γιο μάνας που θα φέρει.

Ειμ’ ένα παράθυρο εις τη νέα «τάξη»
στο κομπιούτερ, στο σχολειό και στου νου τη λάμψη
κι αναλόγως πώς κοιτάς, μέσα ή απ’ έξω,
θα σου δώσω πράγματα μα και θα σου κλέψω.

Άνοιξ’ το παράθυρο φως να μπει και ήλιος
γι’ άλλους είμαι ο εχθρός, γι’ άλλους είμαι φίλος.
Κλείσε το παράθυρο. Έρωτες και ζήλιες...
Ξέρω πως κρυφοκοιτάς πίσω από τις γρίλιες.

Κοίταξε τα γυάλινα τα μοντέρνα κτήρια
και τον κόσμο σκέψου τον δίχως παραθύρια!
Φίλε τα παράθυρα είναι αναγκαία
για να φεύγουν τα «παλιά», να ’ρχονται τα «νέα»!