Είδα και οίδα

Είδα το δάκρυ με το ψέμα αγκαλιά
ν’ ανηφορίζουν την Οδό Αναλγησίας,
είδα τα τρένα με τα λόγια τα παχιά
να σταματάνε στο Σταθμό Υποκρισίας.

Ξεθωριασμένες, είδα, άμαξες παλιές
με υποσχέσεις και διλήμματα γεμάτες,
είδα να παίζονται παιχνίδια - αρμαθιές
πάνω στον όλεθρο, στη φρίκη και στις στάχτες.

Είδα σε μια άκρη τη συγγνώμη μοναχή
χωρίς κανένας να της δίνει σημασία
και τη διαφάνεια κλεισμένη στο κελί
με δεσμοφύλακά της την αλαζονεία.

Είδα στης Θέμιδος τον ιερό ναό
άγιες αξίες στο σταυρό να τις καρφώνουν,
μπαταρισμένο παραδίπλα το ζυγό…
με τα ευρώ το δίκαιο να εξαργυρώνουν.

Είδα τα πάθη της σαρκός και του μυαλού
χορό να στήνουν στην Πλατεία Αναισθησίας,
την ταπεινότητα, στο βασικό μενού
και τη σεμνότητα, σε δείπνο πανδαισίας.

Είδα και σένανε λαέ να ξενυχτάς
στο χαζοκούτι διαρκώς να παίρνεις μάτι
και λίγο – λίγο άθελά σου να ρουφάς
τον εθισμό με το ποτό του Μιθριδάτη.

Είδα και οίδα όσα πρόκειται να δω
κι όμως τα ίδια τον κερνώ τον εαυτό μου…
και αν το αύριο, του χτες θα ’ναι καρμπόν,
είναι το φταίξιμο ολότελα δικό μου!