Αέναο ταξίδι

Ταξιδεύω στου χρόνου το πέλαγος,
η σχεδία της γνώσης αδύναμη
και το "άγνωστο", κύμα πελώριο.
Ο αγέρας της λήθης επίμονος...

Δε θα φτάσω ποτέ μου στο Σούνιο
στα πανιά του Θησέα ν'αλλάξω τα χρώματα,
του Αιγέα να δώσω το μήνυμα.
Να προλάβω το θάνατο,
της ζωής τη συνέχεια,
του Αιγαίου πελάγους το όνομα!

Ταξιδεύω στου χρόνου το πέρασμα,
στου Αιόλου τη δίνη βυθίζομαι
και στα ύψη με παέι στροβίλισμα
η κραυγή του Δαιδάλου στο διάστημα...

Δε θα πείσω ποτέ μου τον Ίκαρο
να δαμάσει της νιότης την έπαρση,
του ανθρώπου το άλμα στο άπειρο.
Να προλάβω το θάνατο,
της ζωής τη συνέχεια,
του Ικάριου πελάγους το όνομα!

Ταξιδεύω στου χρόνου το αύριο,
στους λουτρώνες της γνώσης σαρκώνομαι
και στην τύρβη του χάους λικνίζομαι.
Του ανθρώπου το μέλλον φαντάζομαι...

Δε θα φτάσω ποτέ μου στο άπειρο,
δε θα μάθω ποτέ μου ποιος νίκησε,
το παιχνίδι ζωής και θανάτου πώς τέλειωσε.
Γηθοσύνης κι αλγηδόνας αμάλγαμα
η ανθρώπινη μοίρα στο Αιώνιο Γίγνεσθαι!

Παιδί της μοναξιάς

Στο τσιμεντένιο σου κλουβί
μπροστά στον υπολογιστή
ώρες ατέλειωτες περνάς,
σερφάρεις κι όπου θέλεις πας...
Γεια σου παιδί της μοναξιάς!

Θρέφεις τα μάτια και το νου
απ' του κομπιούτερ το μενού,
τι κρίμα να μη λαχταράς
τα παραμύθια της γιαγιάς...
Γεια σου παιδί της μοναξιάς!

Απ' τις δισκέτες τις μικρές
γνώσεις απέκτησες πολλές,
στα μονοπάτια της χαράς
μόνο σου, όμως, περπατάς...
Γεια σου παιδί της μοναξιάς!

Μες στο Διαδίκτυο σαν μπεις
όλα του κόσμου θα τα δεις
και το "ποντίκι" σαν πατάς
νιώθεις πως είσαι βασιλιάς...
Γεια σου παιδί της μοναξιάς!

Χωρίς ρακέτες να κρατάς
εικονικά τα σετ μετράς,
χωρίς τη μπάλα να κλωτσάς
με τα παιδιά της γειτονιάς
είσαι παιδί της μοναξιάς!

Για σκέψου να 'σαι μια στιγμή
ηγέτης του πλανήτη Γη,
πώς τάχα θα μας κυβερνάς
μόνο τα πλήκτρα σαν πατάς;
Γεια σου παιδί της μοναξιάς!

Γεια σου παιδί της μοναξιάς,
παιδί της νέας μας γενιάς...
Ευθύνη φέρουμε κι εμείς
γι'αυτό το έλλειμα ψυχής...
Γειά σου παιδί της μηχανής!