Λιγόστεψαν

Λιγόστεψαν τα ξύλινα παράθυρα,
λιγότερο το φως μπαίνει στα σπίτια
και συ πολιτισμέ μοιράζεις λάφυρα
κλεμμένα απ’ της προόδου τα τερτίπια.

Μια ματωμένη κουρελού, η χλαίνη σου,
τα επίχρυσα κουμπιά της σε θαμπώνουν
ο αργαλειός, το υφάδι και το χτένι σου
με τη φωτιά τη φρίκη μαστιγώνουν.

Λιγόστεψαν τ’ αθώα συναισθήματα,
ξενέρωτα ψελλίζουμε τραγούδια,
παγκόσμιας εστίας στρατηγήματα
μας θέλουν στρατιωτάκια – αγγελούδια!

Λιγόστεψαν το θάρρος και τα «όχι» μας,
τα λόγια μας βουβά και φοβισμένα,
σκουρόχρωμα αμπέχονα οι πόθοι μας
με κάλπικες αξίες κεντημένα.

Λιγόστεψαν ιδανικά κι οράματα
κι ο σεβασμός στη Μάνα μας τη Φύση,
το πιο μεγάλο θα ’ναι από τα θαύματα
το καθαρό νερό σε κάποια βρύση!

Λιγόστεψαν και γίναν δυσκολότερα
τα ύστερα ετούτου του αιώνα,
τα καλοκαίρια όλο περισσότερα
φορέματα φοράνε του χειμώνα!

Πολιτισμέ στη μαύρη ταμπακέρα σου
τα μπακιρένια σου τσιγάρα μας μεθάνε,
αλλού πλατάνια μοιάζουνε τα χέρια σου
κι αλλού δρεπάνια – θάνατο – σκορπάνε.

Αλχημιστή πολιτισμέ μου κάλπικε,
λαθρέμπορο καΐκι μεθυσμένο,
θε να ’ρθει «νέο κύμα» κάποτε
στα βράχια να σ’ αφήσει τσακισμένο!