Λαθραία όνειρα

Αδύναμοι οι στίχοι κοντομάνικοι
ξεκούμπωτα πουκάμισα τα λόγια,
λαθραία όνειρα σέρνουν μιαν άνοιξη
σ’ ανήλιαγα στενάχωρα υπόγεια!

Ξυπόλητα, φοράν καπέλα ψάθινα,
τον ήλιο με το ζόρι τον τραβάνε
και καίγονται τα χέρια τους τ’ αγκάθινα
στης Δύσης τ’ όνειρο σαν ακουμπάνε!

Παράθυρα κλειστά! Στα σαπιοκάραβα
λαθραία όνειρα κρυφοκοιτάνε...
Δουλέμπορους και μανιασμένες θάλασσες
κολάρο στο λαιμό τους τα φοράνε.

Πληρώνουν όσο κι όσο για το «αύριο»
να πιάσουν της Ελπίδας τ’ Ακρωτήρι
ακόμα κι αν αυτό είναι το «Λαύριο»
κι ας είναι προσφυγιάς πικρό ποτήρι.

Και να οι ευκαιρίες! Τις αρπάζουνε
γραβάτες ριγωτές, σινιέ κουστούμια...
τη δίψα και την πείνα την τρατάρουνε
ρακόμελο και συριανά λουκούμια.

Και να στα τελωνεία! Συνωστίζονται,
εκτός συνόρων στήνουν «αλυσίδες»
και κάποιοι, μες στο χτες, οραματίζονται
χαμένες και αλύτρωτες πατρίδες.

Και συ κίτρινο φύλλο στα λασπόνερα
κρατάς στην αγκαλιά σου τους βοριάδες
με διψασμένα άλογα τους πόθους σου
καλπάζεις στου ονείρου τις πεδιάδες.

Λαθραία όνειρα πάνω στα κύματα...
χαράς τον που αντίκρυ θα περάσει
να δούμε ποιος ο θύτης, ποια τα θύματα
και ποιος την τράπουλα, στο τέλος θα μοιράσει.