Εκεί σε θέλω φίλε μου

Εκεί που η μέρα συναντά
το μουχρωμένο δείλι
και το φεγγάρι αργυρό
στον ουρανό καντήλι
κι ο ήλιος κατακόκκινος
χάνεται και δε βγαίνει,
εκεί που κλείνει η ζωή
τα μάτια της και γέρνει
και το σκοτάδι βασιλιάς
με στέμμα του εν’ αστέρι,
εκεί σε θέλω φίλε μου
να μου κρατάς το χέρι…

Γιατί έχει ο πόνος το καρφί
έχει σφυρί κι αμόνι
και φυσερό, μες στη φωτιά
σε ρίχνει και σε λειώνει,
τσακίζει σου τα κόκκαλα
το αίμα στο παγώνει…
Εκεί σε θέλω φίλε μου
αφέντη και τελώνη
να σταματήσεις τα βουνά
πίσω να τα γυρίσεις
να τα ποτίσεις θάλασσες
μη τη φωτιά και σβήσεις
μη και στερέψει ο ποταμός,
στομώσει το μαχαίρι…
Εκεί σε θέλω φίλε μου
να μου κρατάς το χέρι…

(Στον φίλο που έχασε τη μάχη...)