Μελαγχολία

Μοιάζεις ψυχή μου ώρες-ώρες σκοτεινό
δωμάτιο άδειο, παγερό, μανταλωμένο
κι εγώ χαμένος ναυαγός μες στο κενό
έχω το βλέμμα μου στο άπειρο κρυμμένο.

Μελαγχολία μου να φύγεις περιμένω…

Κατεβασμένα, κλειδωμένα τα ρολά
άδειες βιτρίνες με τα φώτα τους σβησμένα
τα συναισθήματα στη μαύρη αγορά
άσπρα φορέματα ζητούν απεγνωσμένα.

Μελαγχολία μου για σένα και για μένα…

Καράβι γέρικο με δίχως μηχανές
χωρίς πανιά και το κατάρτι τσακισμένο
στα μεσοπέλαγα ψυχή μου, οιμωγές
είναι οι κραυγές σου, ένα S.O.S απελπισμένο.

Μελαγχολία μου λιμάνι ξεχασμένο…

Μελαγχολία μου παράθυρο κλειστό
μέσα στο κάστρο σου με θες φυλακισμένο
εγώ παλεύω στης αράχνης τον ιστό
κι εσύ πετράδι στο λαιμό μου κρεμασμένο.

Μοιάζεις, μελαγχολία μου, σύννεφο φορτωμένο...