tag:blogger.com,1999:blog-71649427082705670792011-07-21T10:40:22.983+02:00Σπυ.Θαhttp://www.blogger.com/profile/09180684047579854852noreply@blogger.comBlogger191100tag:blogger.com,1999:blog-7164942708270567079.post-13917491063078487932008-01-20T06:17:00.000+02:002008-01-20T06:23:47.381+02:00Μοιάζεις ψυχή μου ώρες-ώρες σκοτεινό<br />δωμάτιο άδειο, παγερό, μανταλωμένο<br />κι εγώ χαμένος ναυαγός μες στο κενό<br />έχω το βλέμμα μου στο άπειρο κρυμμένο.<br /><br />Μελαγχολία μου να φύγεις περιμένω…<br /><br />Κατεβασμένα, κλειδωμένα τα ρολά<br />άδειες βιτρίνες με τα φώτα τους σβησμένα<br />τα συναισθήματα στη μαύρη αγορά<br />άσπρα φορέματα ζητούν απεγνωσμένα.<br /><br />Μελαγχολία μου για σένα και για μένα…<br /><br />Καράβι γέρικο με δίχως μηχανές<br />χωρίς πανιά και το κατάρτι τσακισμένο <br />στα μεσοπέλαγα ψυχή μου, οιμωγές<br />είναι οι κραυγές σου, ένα S.O.S απελπισμένο.<br /><br />Μελαγχολία μου λιμάνι ξεχασμένο…<br /><br />Μελαγχολία μου παράθυρο κλειστό<br />μέσα στο κάστρο σου με θες φυλακισμένο<br />εγώ παλεύω στης αράχνης τον ιστό<br />κι εσύ πετράδι στο λαιμό μου κρεμασμένο.<br /><br />Μοιάζεις, μελαγχολία μου, σύννεφο φορτωμένο...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7164942708270567079-1391749106307848793?l=spytha.blogspot.com' alt='' /></div>Σπυ.Θαhttp://www.blogger.com/profile/09180684047579854852noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-7164942708270567079.post-51360431081537142432007-10-14T22:51:00.000+02:002007-10-14T23:37:38.228+02:00Τώρα που είδες και τι δεν είδες!<br />Πύρινες, κίτρινες, μαύρες σελίδες<br />Τώρα που γνώρισες, τώρα που ξέρεις<br />Τώρα που έμαθες, πάντα μαθαίνεις,<br />Τώρα που έπαθες - πόσα παθαίνεις!<br />Τώρα που τρέχεις και δεν προφταίνεις<br />Τώρα σε πείσανε και περιμένεις…<br />Τώρα σου τάξανε και συ σωπαίνεις!<br /><br />Τώρα που στέγνωσαν δάκρυα και χώματα<br />κι όλα τριγύρω σου μαύρα τα χρώματα!<br />Τώρα το βλέμμα σου όπου κι αν γέρνεις<br />θλίψη, απόγνωση και φρίκη παίρνεις!<br />Τώρα τα σούρουπα χλωμά καράβια<br />οι μέρες άψυχες, βουβά τα βράδια… <br />Τώρα σε πείσανε και συ προσμένεις…<br />Τώρα σου τάξανε και συ σωπαίνεις!<br /><br />Τώρα που μίλησαν νεκροί κι αγάλματα<br />κι είπανε τόσα και τόσα πράγματα<br />τόσα που απόρησαν κι οι ξένες χώρες<br />μετρώντας όλεθρο και νεκροφόρες!<br />Τώρα που μαύρισαν ιερές κολώνες<br />παγκόσμια σύμβολα μες στους αιώνες…<br />Τώρα σου δίνουνε και συ τα παίρνεις…<br />φρίκη και όλεθρο μ’ ευρώ ξεπλένεις…<br />Τώρα σου δώσανε και συ σωπαίνεις!<br /><br />Πύρινος άνεμος, λαίμαργες φλόγες<br />κάψαν τ’ ανάκλιντρο και τις πυρόγες<br />που σε ταξίδευαν στα καφενεία<br />-σχολεία ράθυμα δίχως θρανία… -<br />Τώρα που έπαθες – τώρα μαθαίνεις<br />πως πάντα εσύ χαμένος βγαίνεις!<br />Τώρα στ’ αλήθεια καταλαβαίνεις<br />πως είναι λάθος σου, το να σωπαίνεις;<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7164942708270567079-5136043108153714243?l=spytha.blogspot.com' alt='' /></div>Σπυ.Θαhttp://www.blogger.com/profile/09180684047579854852noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7164942708270567079.post-52089238242739194752007-10-07T01:27:00.000+02:002007-10-07T01:31:53.438+02:00Είδα το δάκρυ με το ψέμα αγκαλιά<br />ν’ ανηφορίζουν την Οδό Αναλγησίας,<br />είδα τα τρένα με τα λόγια τα παχιά <br />να σταματάνε στο Σταθμό Υποκρισίας.<br /><br />Ξεθωριασμένες, είδα, άμαξες παλιές<br />με υποσχέσεις και διλήμματα γεμάτες,<br />είδα να παίζονται παιχνίδια - αρμαθιές <br />πάνω στον όλεθρο, στη φρίκη και στις στάχτες.<br /><br />Είδα σε μια άκρη τη συγγνώμη μοναχή<br />χωρίς κανένας να της δίνει σημασία<br />και τη διαφάνεια κλεισμένη στο κελί<br />με δεσμοφύλακά της την αλαζονεία.<br /><br />Είδα στης Θέμιδος τον ιερό ναό<br />άγιες αξίες στο σταυρό να τις καρφώνουν,<br />μπαταρισμένο παραδίπλα το ζυγό…<br />με τα ευρώ το δίκαιο να εξαργυρώνουν.<br /><br />Είδα τα πάθη της σαρκός και του μυαλού<br />χορό να στήνουν στην Πλατεία Αναισθησίας,<br />την ταπεινότητα, στο βασικό μενού<br />και τη σεμνότητα, σε δείπνο πανδαισίας.<br /><br />Είδα και σένανε λαέ να ξενυχτάς<br />στο χαζοκούτι διαρκώς να παίρνεις μάτι<br />και λίγο – λίγο άθελά σου να ρουφάς <br />τον εθισμό με το ποτό του Μιθριδάτη.<br /><br />Είδα και οίδα όσα πρόκειται να δω<br />κι όμως τα ίδια τον κερνώ τον εαυτό μου…<br />και αν το αύριο, του χτες θα ’ναι καρμπόν,<br />είναι το φταίξιμο ολότελα δικό μου!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7164942708270567079-5208923824273919475?l=spytha.blogspot.com' alt='' /></div>Σπυ.Θαhttp://www.blogger.com/profile/09180684047579854852noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-7164942708270567079.post-49685699230207079702007-09-29T23:51:00.000+02:002007-09-29T23:59:12.780+02:00Εκεί που η μέρα συναντά<br />το μουχρωμένο δείλι<br />και το φεγγάρι αργυρό<br />στον ουρανό καντήλι<br />κι ο ήλιος κατακόκκινος <br />χάνεται και δε βγαίνει,<br />εκεί που κλείνει η ζωή<br />τα μάτια της και γέρνει<br />και το σκοτάδι βασιλιάς<br />με στέμμα του εν’ αστέρι,<br />εκεί σε θέλω φίλε μου <br />να μου κρατάς το χέρι…<br /><br />Γιατί έχει ο πόνος το καρφί <br />έχει σφυρί κι αμόνι<br />και φυσερό, μες στη φωτιά <br />σε ρίχνει και σε λειώνει,<br />τσακίζει σου τα κόκκαλα <br />το αίμα στο παγώνει…<br />Εκεί σε θέλω φίλε μου <br />αφέντη και τελώνη<br />να σταματήσεις τα βουνά <br />πίσω να τα γυρίσεις<br />να τα ποτίσεις θάλασσες <br />μη τη φωτιά και σβήσεις<br />μη και στερέψει ο ποταμός, <br />στομώσει το μαχαίρι…<br />Εκεί σε θέλω φίλε μου <br />να μου κρατάς το χέρι…<br /><br />(Στον φίλο που έχασε τη μάχη...)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7164942708270567079-4968569923020707970?l=spytha.blogspot.com' alt='' /></div>Σπυ.Θαhttp://www.blogger.com/profile/09180684047579854852noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7164942708270567079.post-24730976165390582592007-08-05T23:45:00.001+03:002007-09-30T00:08:20.007+02:00Αδύναμοι οι στίχοι κοντομάνικοι<br />ξεκούμπωτα πουκάμισα τα λόγια,<br />λαθραία όνειρα σέρνουν μιαν άνοιξη<br />σ’ ανήλιαγα στενάχωρα υπόγεια!<br /><br />Ξυπόλητα, φοράν καπέλα ψάθινα,<br />τον ήλιο με το ζόρι τον τραβάνε<br />και καίγονται τα χέρια τους τ’ αγκάθινα<br />στης Δύσης τ’ όνειρο σαν ακουμπάνε!<br /><br />Παράθυρα κλειστά! Στα σαπιοκάραβα<br />λαθραία όνειρα κρυφοκοιτάνε...<br />Δουλέμπορους και μανιασμένες θάλασσες<br />κολάρο στο λαιμό τους τα φοράνε.<br /><br />Πληρώνουν όσο κι όσο για το «αύριο»<br />να πιάσουν της Ελπίδας τ’ Ακρωτήρι<br />ακόμα κι αν αυτό είναι το «Λαύριο»<br />κι ας είναι προσφυγιάς πικρό ποτήρι. <br /><br />Και να οι ευκαιρίες! Τις αρπάζουνε<br />γραβάτες ριγωτές, σινιέ κουστούμια...<br />τη δίψα και την πείνα την τρατάρουνε<br />ρακόμελο και συριανά λουκούμια.<br /><br />Και να στα τελωνεία! Συνωστίζονται,<br />εκτός συνόρων στήνουν «αλυσίδες»<br />και κάποιοι, μες στο χτες, οραματίζονται<br />χαμένες και αλύτρωτες πατρίδες.<br /><br />Και συ κίτρινο φύλλο στα λασπόνερα<br />κρατάς στην αγκαλιά σου τους βοριάδες<br />με διψασμένα άλογα τους πόθους σου<br />καλπάζεις στου ονείρου τις πεδιάδες. <br /><br />Λαθραία όνειρα πάνω στα κύματα...<br />χαράς τον που αντίκρυ θα περάσει<br />να δούμε ποιος ο θύτης, ποια τα θύματα<br />και ποιος την τράπουλα, στο τέλος θα μοιράσει.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7164942708270567079-2473097616539058259?l=spytha.blogspot.com' alt='' /></div>Σπυ.Θαhttp://www.blogger.com/profile/09180684047579854852noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7164942708270567079.post-49225496907007526332007-07-08T07:54:00.000+03:002007-07-30T21:54:17.363+03:00Λιγόστεψαν τα ξύλινα παράθυρα,<br />λιγότερο το φως μπαίνει στα σπίτια<br />και συ πολιτισμέ μοιράζεις λάφυρα<br />κλεμμένα απ’ της προόδου τα τερτίπια.<br /><br />Μια ματωμένη κουρελού, η χλαίνη σου,<br />τα επίχρυσα κουμπιά της σε θαμπώνουν<br />ο αργαλειός, το υφάδι και το χτένι σου<br />με τη φωτιά τη φρίκη μαστιγώνουν.<br /><br />Λιγόστεψαν τ’ αθώα συναισθήματα,<br />ξενέρωτα ψελλίζουμε τραγούδια,<br />παγκόσμιας εστίας στρατηγήματα<br />μας θέλουν στρατιωτάκια – αγγελούδια!<br /><br />Λιγόστεψαν το θάρρος και τα «όχι» μας,<br />τα λόγια μας βουβά και φοβισμένα,<br />σκουρόχρωμα αμπέχονα οι πόθοι μας<br />με κάλπικες αξίες κεντημένα.<br /><br />Λιγόστεψαν ιδανικά κι οράματα<br />κι ο σεβασμός στη Μάνα μας τη Φύση,<br />το πιο μεγάλο θα ’ναι από τα θαύματα<br />το καθαρό νερό σε κάποια βρύση!<br /><br />Λιγόστεψαν και γίναν δυσκολότερα <br />τα ύστερα ετούτου του αιώνα,<br />τα καλοκαίρια όλο περισσότερα<br />φορέματα φοράνε του χειμώνα!<br /><br />Πολιτισμέ στη μαύρη ταμπακέρα σου<br />τα μπακιρένια σου τσιγάρα μας μεθάνε,<br />αλλού πλατάνια μοιάζουνε τα χέρια σου<br />κι αλλού δρεπάνια – θάνατο – σκορπάνε.<br /><br />Αλχημιστή πολιτισμέ μου κάλπικε,<br />λαθρέμπορο καΐκι μεθυσμένο,<br />θε να ’ρθει «νέο κύμα» κάποτε<br />στα βράχια να σ’ αφήσει τσακισμένο!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7164942708270567079-4922549690700752633?l=spytha.blogspot.com' alt='' /></div>Σπυ.Θαhttp://www.blogger.com/profile/09180684047579854852noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7164942708270567079.post-61160351862918278732007-06-24T23:20:00.000+03:002007-06-25T10:47:52.960+03:00Πρόσωπα ανέκφραστα<br />βλέμματα θλιμμένα<br />φύλλα μαραμένα <br />μελαγχολικά.<br /><br />Πρόσωπα αδιάφορα,<br />καλωδιωμένα,<br />μοιάζουν θυμωμένα<br />κι είναι βιαστικά.<br /><br />Ούτ’ ένα χαμόγελο,<br />μία καλημέρα,<br />από μέσα η βέρα<br />γράφει μοναξιά.<br /><br />Καθημερινότητα<br />μποτιλιαρισμένη<br />μοιάζει αγχωμένη,<br />γκρίζα πινελιά.<br /><br />Καθημερινότητα<br />μακιγιαρισμένη<br />θόρυβο ντυμένη,<br />ψεύτικα φιλιά.<br /><br />Άνθρωποι αμίλητοι<br />στα υπόγεια τρένα<br />χέρια γαντζωμένα<br />στις χειρολαβές.<br /><br />Στοιβαγμένα όνειρα<br />πόθους φορτωμένα,<br />μάτια νυσταγμένα<br />τρέχουν στις γραμμές. <br /><br />Νευρικά στριγκλίζουνε<br />στις στροφές τα φρένα,<br />πάμε για το τέρμα <br />γι’ άλλες διαδρομές.<br /><br />Στις μεγάλες πόλεις<br />πιο γοργά τα βήματα,<br />"λάιτ" συναισθήματα<br />πιο πολύ το στρες.<br /><br />Στις μεγάλες πόλεις<br />το παιχνίδι άγριο,<br />άχρωμο το αύριο<br />ίδιο με το χτες!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7164942708270567079-6116035186291827873?l=spytha.blogspot.com' alt='' /></div>Σπυ.Θαhttp://www.blogger.com/profile/09180684047579854852noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7164942708270567079.post-71354591459679193402007-06-17T02:37:00.000+03:002007-06-17T02:46:48.230+03:00Εν’ απ’ τα «παράθυρα» είμαι του Καβάφη <br />τηλεο-παράθυρο, λέγε με δυνάστη,<br />όπου μυαλοπώληδες τηλεο-αστέρες<br />τα απωθημένα τους βγάζουν στους αιθέρες.<br /><br />Όλοι μ’ απεχθάνονται κι όλοι με ζητάνε<br />τίμημα πληρώνουνε όσο κι όσο να’ ναι<br />γιατί έχω δύναμη, περισσή σαγήνη,<br />θε να στροβιλίζονται στη δική μου δίνη.<br /><br />Ειμ’ ένα παράθυρο της νομοθεσίας<br />παρανόμων το «χαρτί» και της εξουσίας.<br /><br />Ειμ’ ένα παράθυρο κάποιου λεωφορείου<br />τρένου, αερόπλανου, φιλιστρίνι πλοίου<br />που γνωρίζω συνεχώς νέους ταξιδιώτες<br />άνθρωπους μοναχικούς, εραστές κι ιππότες.<br /><br />Ειμ’ ένα παράθυρο φυλακής φεγγίτης<br />που με ερωτεύτηκε ζήτουλας σπουργίτης<br />κι έρχεται βράδυ – πρωί με φιλάει και φεύγει<br />Θεέ μου ο κατάδικος πόσο τον ζηλεύει!<br /><br />Ειμ’ ένα παράθυρο, ξενιτιάς καρτέρι,<br />τον ξενιτεμένο γιο μάνας που θα φέρει.<br /><br />Ειμ’ ένα παράθυρο εις τη νέα «τάξη»<br />στο κομπιούτερ, στο σχολειό και στου νου τη λάμψη<br />κι αναλόγως πώς κοιτάς, μέσα ή απ’ έξω,<br />θα σου δώσω πράγματα μα και θα σου κλέψω.<br /><br />Άνοιξ’ το παράθυρο φως να μπει και ήλιος<br />γι’ άλλους είμαι ο εχθρός, γι’ άλλους είμαι φίλος.<br />Κλείσε το παράθυρο. Έρωτες και ζήλιες...<br />Ξέρω πως κρυφοκοιτάς πίσω από τις γρίλιες.<br /><br />Κοίταξε τα γυάλινα τα μοντέρνα κτήρια<br />και τον κόσμο σκέψου τον δίχως παραθύρια!<br />Φίλε τα παράθυρα είναι αναγκαία<br />για να φεύγουν τα «παλιά», να ’ρχονται τα «νέα»!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7164942708270567079-7135459145967919340?l=spytha.blogspot.com' alt='' /></div>Σπυ.Θαhttp://www.blogger.com/profile/09180684047579854852noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7164942708270567079.post-41088797375453002092007-06-10T23:40:00.000+03:002007-06-10T23:52:42.614+03:00Κι αν είσαι αγριολούλουδο<br />σ’ενός γκρεμού την άκρη<br />θε να ΄ρθει αγέρι να σε βρει<br />θε να σε κάνει δάκρυ!<br /><br />Κι αν είσαι ανθός πορτοκαλιάς,<br />έλατο ή θυμάρι,<br />μέλισσα θα ΄ρθει να σε πιει,<br />σύννεφο θα σε πάρει.<br /><br />Κάνει κεντρί τα λόγια σου<br />τ’αγκάθια κάνει βέλη<br />φτιάχνει τα φύλλα σου κερί<br />και τους χυμούς σου μέλι!<br /><br />Μα συ ΄σαι άστρο λιόκαλο<br />εν’ασημί φεγγάρι<br />δοξάρι είσαι και κλωστή<br />στα χέρια ενός λυράρη.<br /><br />Σε πίνει η λύρα και μεθά<br />και ο νους παθαίνει ζάλη<br />και τότε γίνεσαι χορός<br />σούστα και πεντοζάλη!<br /><br />Περιστεριώνας γίνεσαι,<br />κυπαρισσένια χέρια<br />κερνάς τα λόγια σου φωτιά<br />και λιώνεις τα μαχαίρια<br /><br />Στο βράχο φάρος στέκεσαι,<br />στην έρημο ελπίδα<br />ξενιτεμένου αποθυμιά<br />του ναυαγού σανίδα!<br /><br />Και μοιάζω εγώ ξερολιθιά<br />και διψασμένο χώμα<br />και συ μια άνοιξη να πιω<br />να βγάλω το χειμώνα!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7164942708270567079-4108879737545300209?l=spytha.blogspot.com' alt='' /></div>Σπυ.Θαhttp://www.blogger.com/profile/09180684047579854852noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7164942708270567079.post-90693079889076367552007-06-03T05:49:00.000+03:002007-06-03T05:53:24.068+03:00Η νύχτα κόλλησε στο παράθυρο της ψυχής του<br />κι ο μικρός φεγγίτης της ελπίδας έκλεισε.<br />Το εκκρεμές του χρόνου έπαψε να φλερτάρει μαζί του<br />και οι άυλες μαριονέτες της σκέψης σταμάτησαν να χορεύουν.<br />Η βελόνα σκάλωσε στην πέμπτη στροφή της ύπαρξής του<br />και στη μήτρα του χάους, περιγελώντας το θάνατο<br />αυτοθέλητα χάθηκε!<br />Η μικρή Διοτίμα,<br />του Απρίλη τα χρώματα,<br />το κυνήγι της γνώσης,<br />δυνατά συναισθήματα,<br />στη ζωή δεν τον κράτησαν!<br />Η λευκή άμαξα της ιατρικής επιστήμης<br />το μυστήριο έλυσε.<br />Έμμονες ιδέες ήταν η διάγνωση.<br />Ο Εμπεδοκλής και η Γκέμμα φταίνε<br />διαφώνησαν μαθητές του και φίλοι του. <br />Διχασμένες οι γνώμες μπλέχτηκαν στις μυλόπετρες<br />των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης.<br />Κι ο χαλκός, ασπρομάλλης, παντεπόπτης Ταΰγετος <br />με δειράδες ανάρριχτες και ακρώρειες απάτητες <br />φωτερός και αγέρωχος με γαλήνιο πικρόγελο<br />όσα είδε κι άκουσε<br />κάπως έτσι κελάρυζε:<br />«Καθώς θα κοιτάς το μηδέν στα μάτια,<br />δύνεσαι να μην αποκαρτερήσεις;»<br />Αποκρίθηκε - «Ναι» - και ατάραχος<br />τη Μεγάλη την Πύλη, το χάσμα του χάους,<br />αυτοθέλητα διάβηκε!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7164942708270567079-9069307988907636755?l=spytha.blogspot.com' alt='' /></div>Σπυ.Θαhttp://www.blogger.com/profile/09180684047579854852noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7164942708270567079.post-90297466140513955902007-05-27T23:59:00.001+03:002007-05-29T04:47:12.179+03:00Γυμνές οι λέξεις, βροχερές μες στα τραγούδια μας,<br />οι μελωδίες τους ντυμένες με χειμώνες<br />και θυμωμένα χαμηλώσανε τα σύννεφα,<br />τον ήλιο κρύβουνε στους μαύρους τους χιτώνες,<br />μαζεύουν θύελλες, κυκλώνες και τυφώνες.<br /><br />Στις τσιμεντένιες γειτονιές παιδιά δεν παίζουνε,<br />τα μεγαλύτερα «σνομπάρουν» το σχολείο,<br />οι φοιτητές με τους δασκάλους τους «πορεύονται»,<br />το πλαστικό τους καταθέτουνε πτυχίο,<br />της ανεργίας να διαβούνε το πορθμείο.<br /><br />Κι όλα μυρίζουνε θυμό, πικρό παράπονο,<br />απογοήτευση σαράντα καρατίων,<br />την καταντήσανε τσιγκούνα την ελπίδα μας<br />τα επιτεύγματα των δήθεν αρμοδίων...<br />γενιά εφτιάξανε «ευρώ εφτακοσίων»!<br /><br />Στο γκρίζο βάζο των καιρών, συμβάσεις δίμηνες<br />«φασόν», «παρτ-τάιμ» γίναν όλα μουσαμάδες,<br />μη και βραχούνε των κερδών τα εισοδήματα,<br />οι εμιγκρέδες μη και γίνουν αφεντάδες...<br />μη μεγαλώσουν της οργής οι χαραμάδες!<br /><br />Μισοσβησμένα αποτσίγαρα τα όνειρα<br />στα τσακισμένα τους κατάρτια πώς να φτάσεις;<br />Κλειστές οι πόρτες, τα παράθυρα της άνοιξης<br />και με κομμένα τα φτερά πώς να πετάξεις<br />σ’αυτό το γκρίζο ουρανό της «Νέας Τάξης»!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7164942708270567079-9029746614051395590?l=spytha.blogspot.com' alt='' /></div>Σπυ.Θαhttp://www.blogger.com/profile/09180684047579854852noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7164942708270567079.post-21285746837270167362007-05-20T04:55:00.000+03:002007-05-21T00:31:33.907+03:00Ανήσυχη γαλήνη μες στα μάτια σου<br />καράβι η σιωπή σου αραγμένο,<br />θαμπόφωτο χαμόγελο γλυκόπικρο<br />στα χείλη σου φεγγάρι μουχρωμένο.<br /><br />Κλεισμένα παραθύρια καγκελόφραχτα,<br />στις γρίλιες γαντζωμένες απορίες<br />σωπαίνουν, γράφουν κείμενα μονόπρακτα,<br />κεντάνε ηχηρές διαμαρτυρίες.<br /><br />Και είσαι μοναχά δεκαοχτώ<br />της άνοιξης βελούδινο τραγούδι,<br />λαθραίο πέπλο – σύννεφ’ ορφανό,<br />μονόγραμμα στης νιότης σου το χνούδι…<br /><br />Για δες πολιτισμέ, καρφί στο μάτι σου,<br />χαλκάδες, τατουάζ και σκουλαρίκια<br />τα λάθη σου φορτώνανε στην πλάτη σου<br />αμμόλοφους σπαρμένους αρμυρίκια.<br /><br />Ολόγυμνες κραυγές, λαθρεπιβάτισσες,<br />τους φράχτες σου ματώνουν και τους σπάνε<br />σε μάθανε, «αλήθεια» μες στα «ψέματα»,<br />τα «πρέπει» μες στα «θέλω» δε χωράνε!<br /><br />Και είσαι μοναχά δεκαοχτώ<br />του ήλιου κατακόκκινο στεφάνι,<br />οι πόθοι σου, πολύχρωμα βιτρό,<br />παλίρροιες, σε βγάζουνε σεργιάνι.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7164942708270567079-2128574683727016736?l=spytha.blogspot.com' alt='' /></div>Σπυ.Θαhttp://www.blogger.com/profile/09180684047579854852noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7164942708270567079.post-38992365212062877522007-05-13T23:05:00.001+03:002007-05-14T02:30:17.284+03:00Σε κυνηγάω χρόνε και με κυνηγάς,<br />βάζουμε στοίχημα και πάντα το κερδίζεις...<br />ελπίδες, όνειρα και πόθους μού πουλάς<br />και της ζωής μου το πουγκί το ξανεμίζεις.<br /><br />Σ’ εξαπατάω χρόνε και μ’ εξαπατάς<br />σ’ ένα στημένο πόκερ προκαθορισμένο,<br />εσύ στην άμμο μιας κλεψύδρας κολυμπάς,<br />ενώ εγώ να σε νικήσω επιμένω!<br /><br />Τα δυο σου χέρια, χρόνε, δείχτες ρολογιού<br />και το κορμί σου κεχριμπάρι κομπολόι,<br />την ευτυχία τη χαρίζεις του γιαλού <br />και ρίχνεις άγκυρα στο κάθε μοιρολόι.<br /><br />Περνούν τα τρένα φορτωμένα στεναγμούς,<br />με χωρισμούς, με μισεμούς και με ελπίδες<br />και συ αφέντης, χρόνε, σ’ όλους τους σταθμούς<br />τους επιβάτες κυνηγάς σαν μπαταξήδες.<br /><br />Κι αν κάπου – κάπου με φτιασίδια και βαφές<br />τον εαυτό μου προσπαθώ να ξεγελάσω,<br />κρυμμένος, χρόνε, στον καθρέφτη μου μού λες<br />"στην ανηφόρα φίλε θα σε ξεσκεπάσω".<br /><br />Όμηρο, χρόνε, στο πλατό σου με κρατάς,<br />τις μαριονέτες σου κινώ πάνω στο σύρμα,<br />πως είναι θέμα χρόνου δεν το συζητάς<br />να μάθω ποιος ο νικητής και ποιος το θύμα!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7164942708270567079-3899236521206287752?l=spytha.blogspot.com' alt='' /></div>Σπυ.Θαhttp://www.blogger.com/profile/09180684047579854852noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7164942708270567079.post-48996089917916505042007-04-15T21:11:00.000+02:002007-05-16T00:48:44.319+03:00Ταξιδεύω στου χρόνου το πέλαγος,<br />η σχεδία της γνώσης αδύναμη<br />και το "άγνωστο", κύμα πελώριο.<br />Ο αγέρας της λήθης επίμονος...<br /><br />Δε θα φτάσω ποτέ μου στο Σούνιο<br />στα πανιά του Θησέα ν'αλλάξω τα χρώματα,<br />του Αιγέα να δώσω το μήνυμα.<br />Να προλάβω το θάνατο,<br />της ζωής τη συνέχεια,<br />του Αιγαίου πελάγους το όνομα! <br /><br />Ταξιδεύω στου χρόνου το πέρασμα,<br />στου Αιόλου τη δίνη βυθίζομαι<br />και στα ύψη με παέι στροβίλισμα<br />η κραυγή του Δαιδάλου στο διάστημα...<br /><br />Δε θα πείσω ποτέ μου τον Ίκαρο<br />να δαμάσει της νιότης την έπαρση,<br />του ανθρώπου το άλμα στο άπειρο.<br />Να προλάβω το θάνατο,<br />της ζωής τη συνέχεια,<br />του Ικάριου πελάγους το όνομα!<br /><br />Ταξιδεύω στου χρόνου το αύριο,<br />στους λουτρώνες της γνώσης σαρκώνομαι<br />και στην τύρβη του χάους λικνίζομαι.<br />Του ανθρώπου το μέλλον φαντάζομαι...<br /><br />Δε θα φτάσω ποτέ μου στο άπειρο,<br />δε θα μάθω ποτέ μου ποιος νίκησε,<br />το παιχνίδι ζωής και θανάτου πώς τέλειωσε.<br />Γηθοσύνης κι αλγηδόνας αμάλγαμα<br />η ανθρώπινη μοίρα στο Αιώνιο Γίγνεσθαι!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7164942708270567079-4899608991791650504?l=spytha.blogspot.com' alt='' /></div>Σπυ.Θαhttp://www.blogger.com/profile/09180684047579854852noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7164942708270567079.post-32940557514779357362007-04-01T21:19:00.000+02:002007-05-14T02:18:17.240+03:00Στο τσιμεντένιο σου κλουβί<br />μπροστά στον υπολογιστή<br />ώρες ατέλειωτες περνάς,<br />σερφάρεις κι όπου θέλεις πας...<br />Γεια σου παιδί της μοναξιάς!<br /><br />Θρέφεις τα μάτια και το νου<br />απ' του κομπιούτερ το μενού,<br />τι κρίμα να μη λαχταράς<br />τα παραμύθια της γιαγιάς...<br />Γεια σου παιδί της μοναξιάς!<br /><br />Απ' τις δισκέτες τις μικρές<br />γνώσεις απέκτησες πολλές,<br />στα μονοπάτια της χαράς<br />μόνο σου, όμως, περπατάς...<br />Γεια σου παιδί της μοναξιάς!<br /><br />Μες στο Διαδίκτυο σαν μπεις<br />όλα του κόσμου θα τα δεις<br />και το "ποντίκι" σαν πατάς<br />νιώθεις πως είσαι βασιλιάς...<br />Γεια σου παιδί της μοναξιάς!<br /><br />Χωρίς ρακέτες να κρατάς<br />εικονικά τα σετ μετράς,<br />χωρίς τη μπάλα να κλωτσάς<br />με τα παιδιά της γειτονιάς<br />είσαι παιδί της μοναξιάς!<br /><br />Για σκέψου να 'σαι μια στιγμή<br />ηγέτης του πλανήτη Γη,<br />πώς τάχα θα μας κυβερνάς<br />μόνο τα πλήκτρα σαν πατάς;<br />Γεια σου παιδί της μοναξιάς!<br /><br />Γεια σου παιδί της μοναξιάς,<br />παιδί της νέας μας γενιάς...<br />Ευθύνη φέρουμε κι εμείς<br />γι'αυτό το έλλειμα ψυχής...<br />Γειά σου παιδί της μηχανής!<br /><br /><a href="http://www.sync.gr/claim/wmD4JYqZfnfZ" rel="sync"></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7164942708270567079-3294055751477935736?l=spytha.blogspot.com' alt='' /></div>Σπυ.Θαhttp://www.blogger.com/profile/09180684047579854852noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7164942708270567079.post-4977970631279567802007-03-25T04:12:00.000+02:002007-05-29T04:48:46.318+03:00Είναι η ζωή μας κοφτερή ξερολιθιά<br />που αγαπάει καλοκαίρια και χειμώνες,<br />εγώ χρεώνομαι στις πλάτες μια γενιά<br />και συ τη νιότη σου πουλάς στους ροβινσώνες.<br /><br />Είναι η ζωή μας κεραυνός και αστραπή,<br />σε μανιασμένη θάλασσα μικρή σανίδα,<br />εγώ στα χέρια μου κρατώ σβηστό κερί<br />και συ στα μάτια σου φωτιά και καταιγίδα.<br /><br />Είναι η ζωή μας ο σταθμός ο κεντρικός<br />που πάνε κι έρχονται σφυρίζοντας τα τρένα,<br />εγώ σου κράτησα μια θέση μες στο φως<br />μα εσύ προτίμησες ταξίδι μες στο ψέμα.<br /><br />Είναι η ζωή μας κυκλαδίτικη εκκλησιά<br />που κάποιοι κλέψανε τις άγιες της εικόνες,<br />της προδοσίας στο λαιμό φορώ θηλειά<br />και συ στα χείλη σου φοράς δυο ανεμώνες.<br /><br />Είναι η ζωή μας χαραυγή και δειλινό,<br />ένα παιχνίδι με τον ήλιο, τα φεγγάρια,<br />έχει ο καθένας μας δικό του ένα Θεό,<br />Αυτός κρατάει και το νήμα και τα ζάρια...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7164942708270567079-497797063127956780?l=spytha.blogspot.com' alt='' /></div>Σπυ.Θαhttp://www.blogger.com/profile/09180684047579854852noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7164942708270567079.post-28901008347428843922007-03-17T20:46:00.000+02:002007-05-29T04:53:59.564+03:00Θα πάρω λέξεις κι αριθμούς, χρώματα και εικόνες<br />και τις κλωστές του φεγγαριού, του ήλιου τις βελόνες.<br />Θε να κεντήσω τον καμβά του σύγχρονού μας κόσμου,<br />παρακαλώ σε «Μούσα» μου τη «δωρεά» σου δος μου.<br />Μελάνι κάνε μου το νου και την ψυχή μου πένα,<br />κρύψε τα συναισθήματα, λευτέρωσε το πνεύμα.<br /><br />Πανύψηλο κι αειθαλές της γνώσης τ’ άγιο δέντρο<br />κι ένα ρολόι εκκρεμές θα ’χει ο καμβάς στο κέντρο.<br />Να δείχνουνε οι δείχτες του δώδεκα παρά πέντε<br />και γύρω του οι ήπειροι να βλέπουν και οι πέντε<br />με κεφαλαία γράμματα γραμμένη την αλήθεια:<br />τα περί homo sapiens πως είναι παραμύθια!<br />Η σύγχρονή μας εποχή, ετούτος ο αιώνας<br />homo consumens γέννησε και homo της εικόνας!<br /><br />Αθώα μάτια παιδικά, υγρά και τρομαγμένα<br />θα ’ναι τα κρόσσια του καμβά, κορμιά σκελετωμένα,<br />μ’ ένα πελώριο «γιατί» στα μελανά τους χείλη,<br />μαύρο, θανάτου, φιλιατρό και μουχρωμένο δείλι.<br /><br />Θα βάλω χρώμα κόκκινο σ’ ένα απλωμένο χέρι<br />και λαβωμένο πλάι του εν’ άσπρο περιστέρι.<br />Και μιας ελιάς ένα κλαδί στο χώμα πεταμένο<br />και γύρω του μαύρος καπνός και μιας φωτιάς το τρένο,<br />που θα σφυρίζει πένθιμα ώσπου η φωτιά να σβήσει,<br />ν’ ακούγεται στα πέρατα, σ’ Ανατολή και Δύση.<br /><br />Θα ρίξω ανεμόσκαλα απ’ τ’ ουρανού τα κάστρα<br />για να μπορούν οι άνθρωποι να πάνε σ’ άλλα άστρα.<br />Αφού το πλοίο μας η Γη προσάραξε σε ξέρα,<br />μιας κι οι καπεταναίοι της μουλιάζαν σε βεγγέρα!<br /><br />Θα πάρω λέξεις κι αριθμούς, στημόνι και υφάδι<br />να υφάνω κύκλους φεγγερούς να διώχνουν το σκοτάδι.<br />Να βάλω συν στα όμορφα, στα άσχημα πλην ένα,<br />κόκκινο στα παράλογα, μαύρο στα λαθεμένα...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7164942708270567079-2890100834742884392?l=spytha.blogspot.com' alt='' /></div>Σπυ.Θαhttp://www.blogger.com/profile/09180684047579854852noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-7164942708270567079.post-76600272330231534082007-03-11T08:00:00.000+02:002007-03-11T08:42:45.878+02:00<span style="color: rgb(0, 0, 0);font-family:georgia;font-size:100%;" >Σου είπανε θα φτιάξουνε τον κόσμο πιο καλό<o:p></o:p><br />και συ τους πίστεψες.<br /><o:p></o:p>Σου είπανε, οι άξιοι μπροστάρηδες, ψηλά<o:p></o:p><br />και συ προσπάθησες.<o:p></o:p><br />Σου είπανε, της γνώσης πρέπει να’ σαι θηρευτής<br /><o:p></o:p>και συ ξενύχτησες.<o:p></o:p><span lang="EL"><br />Και ονειρεύτηκες…</span></span><span style="color: rgb(0, 0, 0);font-family:georgia;font-size:100%;" ><br /><br />Και ξενιτεύτηκες σε χώρες μακρινές.<br />Σε ταρσανάδες, πήγες, υψηλής περιωπής<o:p></o:p><br />ν’ αποθηκέψεις στη φαρέτρα των προσόντων<o:p></o:p><br />τα πλουμιστά της γνώσης τα πολύχρωμα χαλιά.<br /><o:p></o:p>Σ’ ένα ταξίδι όμοιο μ’ αυτό του Οδυσσέα,<br /><o:p></o:p>στις θάλασσες του Ποσειδώνα<o:p></o:p><span lang="EL" style="font-family:georgia;"><br />σε Συμπληγάδες σύγχρονες και σε Σειρήνες μαγικές.<br /><br /></span></span><span style="color: rgb(0, 0, 0);font-family:georgia;font-size:100%;" >Κι όμως δε λύγισες!<br />Είχες πυξίδα σου το χρέος<o:p></o:p>,<br />τα «πρέπει» είχες για πανιά<span lang="EL"><br />και με λαχτάρα πίσω γύρισες.</span></span><span style="color: rgb(0, 0, 0);font-family:georgia;font-size:100%;" ><br /><br />Βρήκες τις πόρτες τις μεγάλες, τις μικρές,<br />όλες κλειστές<o:p></o:p><br />και κλειδοκράτορες τους λίγους, τους φτηνούς,<o:p></o:p><br />με λαδωμένες φορεσιές και μελιστάλαχτες λαλιές<o:p></o:p><br />να ξεπουλάν τοις μετρητοίς, μισοτιμής,<o:p></o:p><br />σε παραμάγαζα υπόγεια, σκοτεινά,<o:p></o:p><br />αξίας εξαρτήματα<o:p></o:p><span lang="EL" style="font-family:georgia;"><br />της διεφθαρμένης κρατικής μας μηχανής.</span><br /><br />Και συ απόρησες!<br />Αναρωτήθηκες…<o:p></o:p><span lang="EL" style="font-family:georgia;"><br />Με κατηγόρησες.</span></span><span style="color: rgb(0, 0, 0);font-family:georgia;font-size:100%;" ><br /><br />Οδός Ονείρων δώδεκα, στης νιότης το σταθμό<o:p></o:p><br />θυμάμαι που βιαζόσουνα και σφύριξε το τρένο.<o:p></o:p><br />Συγγνώμη που δεν τόλμησα αλήθειες να σου πω<o:p></o:p><span lang="EL" style="font-family:georgia;"><br />και σ’ άφησα ταξιδευτή σε φως παραμυθένιο.</span></span><span style="color: rgb(0, 0, 0);font-family:georgia;font-size:100%;" ><br /><br />Οδός Ονείρων δώδεκα, ετών είκοσι οκτώ<o:p></o:p><br />σε βρήκα στην πλατεία απελπισίας.<o:p></o:p><br />Θα ’ρθω για να μιλήσουμε, μου είπες θα σε βρω<o:p></o:p><span lang="EL"><br />γωνία… προσμονής και ανεργίας.</span><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7164942708270567079-7660027233023153408?l=spytha.blogspot.com' alt='' /></div>Σπυ.Θαhttp://www.blogger.com/profile/09180684047579854852noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-7164942708270567079.post-42787586508298212142007-03-04T07:01:00.000+02:002007-03-11T08:43:58.664+02:00<span style=";font-family:georgia;font-size:100%;" ><span style="" lang="EL">Το πλοίο που περίμενες δε θα ’ρθει...<br />Το έκτακτο δελτίο του καιρού<br />το κράτησε δεμένο κι έχει αράξει<br /><o:p></o:p>σ’ απάνεμο λιμάνι, κάπου αλλού.<br /><br /></span></span><span style=";font-family:georgia;font-size:100%;" ><span lang="EL">Τα όνειρά μας πάντοτε δε βγαίνουν,<br /><o:p></o:p></span></span><span style=";font-family:georgia;font-size:100%;" ><span lang="EL">απλοί κομπάρσοι είναι της ζωής<br /></span></span><span style=";font-family:georgia;font-size:100%;" ><span lang="EL">και πόσοι, σαν εμάς, δεν περιμένουν</span></span><span style=";font-family:georgia;font-size:100%;" ><span lang="EL"><br />το πλοίο κάποιας άγονης γραμμής!<br /><br /></span></span><span style=";font-family:georgia;font-size:100%;" ><span lang="EL">Τα σύννεφα τη θάλασσα ακουμπάνε,<o:p></o:p><br />αστράφτει και βροντάει ο ουρανός</span><span lang="EL"><o:p></o:p>.<br />Τα δάκρυα στα μάτια σου κυλάνε,</span><span lang="EL"><br />της προσμονής μεγάλος ο καημός.<br /><br /></span></span><span style=";font-family:georgia;font-size:100%;" ><span style="" lang="EL">Το πλοίο δεν εφάνηκε ακόμα,<o:p></o:p><br />και συ στην προκυμαία καρτερείς.<o:p></o:p><br />Υπομονή και τούτο το χειμώνα,<br />μιας άνοιξης ημέρες θα χαρείς…</span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7164942708270567079-4278758650829821214?l=spytha.blogspot.com' alt='' /></div>Σπυ.Θαhttp://www.blogger.com/profile/09180684047579854852noreply@blogger.com1