Πλάνη

Σου είπανε θα φτιάξουνε τον κόσμο πιο καλό
και συ τους πίστεψες.
Σου είπανε, οι άξιοι μπροστάρηδες, ψηλά
και συ προσπάθησες.
Σου είπανε, της γνώσης πρέπει να’ σαι θηρευτής
και συ ξενύχτησες.
Και ονειρεύτηκες…

Και ξενιτεύτηκες σε χώρες μακρινές.
Σε ταρσανάδες, πήγες, υψηλής περιωπής
ν’ αποθηκέψεις στη φαρέτρα των προσόντων
τα πλουμιστά της γνώσης τα πολύχρωμα χαλιά.
Σ’ ένα ταξίδι όμοιο μ’ αυτό του Οδυσσέα,
στις θάλασσες του Ποσειδώνα
σε Συμπληγάδες σύγχρονες και σε Σειρήνες μαγικές.

Κι όμως δε λύγισες!
Είχες πυξίδα σου το χρέος,
τα «πρέπει» είχες για πανιά
και με λαχτάρα πίσω γύρισες.

Βρήκες τις πόρτες τις μεγάλες, τις μικρές,
όλες κλειστές
και κλειδοκράτορες τους λίγους, τους φτηνούς,
με λαδωμένες φορεσιές και μελιστάλαχτες λαλιές
να ξεπουλάν τοις μετρητοίς, μισοτιμής,
σε παραμάγαζα υπόγεια, σκοτεινά,
αξίας εξαρτήματα
της διεφθαρμένης κρατικής μας μηχανής.

Και συ απόρησες!
Αναρωτήθηκες…
Με κατηγόρησες.

Οδός Ονείρων δώδεκα, στης νιότης το σταθμό
θυμάμαι που βιαζόσουνα και σφύριξε το τρένο.
Συγγνώμη που δεν τόλμησα αλήθειες να σου πω
και σ’ άφησα ταξιδευτή σε φως παραμυθένιο.

Οδός Ονείρων δώδεκα, ετών είκοσι οκτώ
σε βρήκα στην πλατεία απελπισίας.
Θα ’ρθω για να μιλήσουμε, μου είπες θα σε βρω
γωνία… προσμονής και ανεργίας.